fbpx
გააზიარე სტატია

მოძრავი კადრები და მათ მიღმა: ეთერული ტრანსფორმაციები – ინტერვიუ ლუკა ლასარეიშვილთან

ავტორი: ნინა პატარიძე

 

2018 წლის 16 დეკემბერს გალერეა “ერთის” საგამოფენო სივრცეში გაიხსნა ლუკა-ლაზარი ლასარეიშვილის პირველი პერსონალური გამოფენა საქართველოში სახელწოდებით – “მოძრავი კადრები და მათ მიღმა: ეთერული ტრანსფორმაციები” – Moving Stills and Beyond: Ethereal Transformations, რომლის კურატორიც ჰაიკე ფულბრუგე გახლავთ.

ხელოვანი დაინტერესებულია სტრუქტურით, სისტემებით, რიტმით, ინფორმაციით, აღქმით, სოციალური უტოპიებითა და რეფორმებით. ქსოვილის მისეული დახვეწილი გამოყენება ფორმას, ფერსა და გამოსახულებას გამოხატვის ფართო ავტონომიას ანიჭებს. გამოფენაზე ნაჩვენები ნამუშევრები ხანგრძლივი მინიმალისტურ-აბსტრაქტული სერიის, “მოძრავი კადრების” ნაწილია. სერია დროში მოძრაობის ამსახველ ნამუშევრებს აერთიანებს. მინიმალისტური ფორმების გამოყენებით ხელოვანის ცალკეული ნამუშევრები უმოძრაო, გაყინულ გარემოში ენერგიულ მოძრაობას გვთავაზობენ და გარემომცველი სამყაროს აბსტრაჰირებას ასახავენ.

ლაზარი შემდგარი, წარმატებული ხელოვანია. მისი ნამუშევრები დაცულია მსოფლიოს სხვადასხვა  მუზეუმის კოლექციებში: ლუდვიგის მუზეუმი – აჰენის კოლექცია, ფრიდერიციანუმის მუზეუმის არქივი – კასელი, Gallery de France – პარიზი, ციმერლის ხელოვნების მუზეუმი – ნიუ ჯერსი, ტრეტიაკოვის ეროვნული გალერეა – მოსკოვი, ჰენრი ნანენის მუზეუმი – ემდემი, ლეოპოლდ ჰოიშის მუზეუმი – დიურნი, ხელოვნების ეროვნული მუზეუმი (თბილისი).

 

ჟურნალი  Hammock Magazine გალერეა “ერთთან” თანამშრომლობით წარმოგიდგენთ ვრცელ ინტერვიუს ხელოვან ლუკა ლასარეიშვილთან.

 

ნ. პ: გალერეა “ერთში” წარმოდგენილია თქვენი  პირველი პერსონალური გამოფენა საქართველოში, რომლის კურატორიც ჰაიკე ფულბრუგეა, როგორ გაჩნდა გამოფენის იდეა და რა კონცეფცია დგას მისი სათაურის უკან?

ლ.ლ: გამოფენის იდეა ნიუ-იორკში, ჩემს  სტუდიაში, თამუნა არშბას ვიზიტის შემდეგ დაიბადა. გალერეა “ერთიში” გამოფენაზე – “მოძრავი კადრები და მათ მიღმა: ეთერული ტრანსფორმაციები” ჩემი ახალი ნამუშევრებია წარმოდგენილი.

ნამუშევრები უცნობია როგორც ქართველი, ასევე ევროპელი და ამერიკელი მნახველისთვის.

გალერეამ დამაკავშირა ხელოვნებათმცოდნე ჰაიკე ფულბრუგესთან, Deutsche Bank-ის კურატორთან, რის შემდეგაც  ჩვენ ვისაუბრეთ და გადაიდგა პირველი ნაბიჯები.

რაც შეეხება გამოფენის სათაურს, “მოძრავი კადრები“ ეს არის ჩემი  ძირითადი სერიის სახელი, ეთერული ტრანფორმაციები კი – ვიდეოს სათაურიდან წამოვიდა. სწორედ  ჩემი სერიების და ვიდეოს ერთიერთქმედებამ განაპირობა ამ სათაურის შექმნა.

ნ.პ: ამოფენაზე წარმოდგენილი ნამუშევრები ძირითადად მიეკუთვნება სერიას “მოძრავი კადრები”. როდის დაიწყეთ  ამ სერიაზე მუშაობა?

ლ.ლ: მოძრავ კადრებზე მუშაობა 2000 წლიდან დავიწყე.

97 წელს საერთოდ შევწყვიტე ხელოვნებაში მოღვაწეობა, დავიწყე ფსიქოლოგიის სწავლა იმისთვის, რომ საკუთარი  თავისთვის ამეხსნა – შესაძლებელია რაღაცას აკეთებდე ცხოვრების ერთ პერიოდში, მეორე პერიოდში კი შესაძლოა სხვა რამის კეთება დაიწყო… ამის გაანალიზება ჩემთვის მნიშვნელოვანი იყო.

სრულიად შემთხვევით გამიჩნდა აზრი, რის შემდგომაც დავიწყე გეომეტრიული აბსტრაქციების კეთება და ჩემს ყოფილ გალერეაში, შოპენჰაუერში, გავაკეთე გამოფენა.

გამოფენის მიმდინარეობის დროს გაჩნდა  მეორე, უფრო მინიმალისტური აბსტრაქციების იდეა და ჩემს ყოფილ მეორე გალერეაში, Jule Kewenig-ში,  გავხსენი გამოფენა, სადაც უკვე მეორე სამუშაო კონცეფცია წარმოვადგინე.

პირველის სათაური  “თეთრი ფარდა” გახლდათ, ხოლო მეორეს “one liner“  ერქვა, ამის შემდგომ საინტერესო რამ შევნიშნე, რაც ტილოზე ხდებოდა:  წარმოიდგინეთ, დაუგრუნტავი 3-მეტრიანი ტილო გადაჭიმული ქვეჩარჩოზე, სადაც შესამჩნევია თავად ტილოს ფაქტურა, ძალიან წვრილი ხაზია გავლებული, რომელიც სადღაც წყდება, ან, მაგალითად, ორი ძალიან წვრილი ხაზი ერთმანეთთან  ახლოს არის გავლებული, ეს ხაზები კი ისეა, რომ თითქმის ფაბრიკულ პროდუქციამდე დადის, სადაც მხატვრული ხელწერა თითქმის გამქრალია, masking tape არის გაკეთებული და შუაში დატოვებული წვრილი ზოლია ამოვსებულია საღებავით, “თეიფის” მოხსნის შემდეგ ის თითქოს  მექანიკური ხდება და სხვა ენერგიას ატარებს.

აი, ამ ხაზებმა  ნამუშევარში ვიბრაცია შემოიტანა, მით უმეტეს, როცა გაწყვეტილი იყო. ამით არამარტო განზიდულობის ძალა შეიქმნა, ასევე დაიწყო წყვეტილი მოძრაობა, ამ ფაქტმა ძალიან გამიტაცა, შემდგომ ეს ელემენტები რამდენიმე ადგილას გავიმეორე, გავზარდე, გავამრავლე და დაახლოებით 2003-ში გერმანიიდან ნიუ-იორკში გადავედი.  მათზე ინტენსიურად ვმუშაობდი, ამ დროს შეიქმნა ნამუშევრები, რომელსაც “მოძრავი კადრები“ დავარქვი – ნახატმა მოძრაობა დაიწყო.

 

 

ნ.პ: 80-იანი წლებიდან წახვედით საქართველოდან, პირველი პერიოდი აქტიურად მუშაობდით ინსტალაციის მედიუმში და იყავით რუს ავანგარდისტ მხატვართა ჯგუფში, ამის შემდგომ თქვენი კარიერა საფრანგეთში, გერმანიასა  და ამერიკაში გაგრძელდა, ამჟამად ნიუ-იორკში ცხოვრობთ, როგორი იყო პოსტ-საბჭოთა სივრციდან დასავლურ სახელოვნებო სივრცეში მოხვედრისა და ადაპტირების პროცესი? გვესაუბრეთ თქვენს გამოცდილებაზე.

ლ.ლ: ჩემი საქართველოდან წასვლა განაპირობა იმან, რომ მე, როგორც ხელოვანმა ვეღარ დავინახე  საკუთარი ადგილი საქართველოში, 1984-85 წლებში აბსოლუტურად მოულოდნელად დავიწყე აბსტრაქციაზე მუშაობა. 

მას მერე ჩემი, როგორც მხატვრის რეპუტაცია გაქრა, ჩემს ნამუშევრებს ვეღარ ნახავდით ვერც ერთ  ჯგუფურ გამოფენაზე, იქნებოდა ეს საშემოდგომო თუ საგაზაფხულო გამოფენები. მაშინ ასეთი ტიპის გამოფენები კეთდებოდა,  ახალგაზრდა მხატვრის პერსონალური გამოფენა შეუძლებელიც კი იყო, რადგან ხანდაზმულ ხელოვანებს ფენდნენ.

მე სახლში ვაგრძელებდი მუშაობას, სადაც ასევე შეიცვალა დამოკიდებულება ჩემს მიმართ, აბსოლუტური გაურკვევლობა იყო, სადაც ჩემი ენა აღარ ესმოდათ, ფაქტრობრივად “მუნჯად ვიქეცი“. არსებობდა  ერთი-ორი ადამიანი, ვინც აბსტრაქციაზე მუშაობდა და ერთმანეთთან გვქონდა კომუნიკაცია. 

ერთხელ მოსკოვიდან ჩამოვიდა ერთი მხატვარი, აბსტრაქციონისტი, რომელიც ერთმა ნაცნობმა მხატვარმა ჩემთან მოიყვანა, სწორედ მან მითხრა, ჩავსულიყავი მოსკოვში, სადაც  ხელოვნებათმცოდნე-კურატორი ლეონიდ ბაჟანოვი მუშაობდა აბსტრაქციონისტებსა და ავანგარდისტებთან.

ორი კვირის შემდგომ  მართლაც წავედი მოსკოვში, რახან აქ უკვე ვეღარ ვხედავდი პერსპექტივას, თან წავიღე  ჩემი ნამუშევრების სლაიდები.

როცა   მოსკოვში ჩავედი, ჩემი ნაცნობი დაუკავშირდა ტელეფონით ლეონიდს (Лёня)   და უთხრა, რომ თბილისიდან ვიყავი და საინტერესო ნამუშევრები მქონდა.

კურატორი ძალიან გახსნილი აღმოჩნდა, დიდი ენთუზიაზმითაც გამოირჩეოდა, ნამუშევრების ჩვენების შემდეგ პირდაპირ შემომთავაზა გამოფენის გაკეთება, მოსკოვის გარეუბანში  2 თვეში ხსნიდნენ დიდ საგამოფენო სივრცეს.

4-5-წლიანი პაუზის შემდეგ ეს წინადადება ცოტა საშიშადაც კი მომეჩვენა, დავთანხმდი, მაგრამ ვუთხარი, რომ თბილისში სხვა მხატვრებსაც ვიცნობდი და შევთავაზე ქართველი აბსტრაქციონისტების გამოფენა გაგვეკეთებინა, ლიონია დამთანხმდა, მე თბილისში დავბრუნდი, შევკრიბე სხვა მხატვრების ნამუშევრები და  ასე სწრაფად გაიმართა გამოფენაც.

87 წლის ზაფხული  იყო, ამ გამოფენას დიდი წარმატება მოჰყვა, რადგან ძალიან ბევრი  ადამიანი მოვიდა სხვადასხვა სფეროდან, მათ შორის უცხოელებიც იყვნენ. მოსკოვის ამ წარმატებულმა გამოფენამ საქართველოშიც გამოიწვია რეზონანსი და აქაც გადაწყდა გამოფენის მომზადება, რომელიც მხატვრის სახლში შედგა 1988 წელს, სადაც წარვადგინე ჩემი პირველი ინსტალაცია სახელწოდებით “პერესტროიკის კედელი“, ხოლო ცისფერ გალერეაში წარმოდგენილი იყო აბსტრაქტული ნამუშევრები, თბილისშიც ძალიან ბევრი ხალხი მოვიდა, თუმც მოსკოვის პუბლიკასთან შედარებით  ხალხი უფრო გაუთვითცნობიერებელი იყო.

ერთ ნამუშევარს ფეხითაც კი გადაუარეს. აქედან გამომდინარე, მივხვდი, რომ ჯერ კიდევ ადრე იყო ლოკალურ კონტექსტში აუდიტორიის ნამუშევართან ინტერაქციაში შესვლა და მასთან დიალოგი.

მოსკოვში ამ დროს უკვე კარგი კლიმატი იყო შექმნილი, საკმაოდ ჩქარა გავიცანი ძალიან ბევრი საინტერესო ხელოვანი, პეტერბურგიდან ჩამოსული ახალგაზრდა, საკმაოდ მნიშვნელოვანი ხელოვანები – ნოვიკოვი, ბუგაევი, მოსკოვში დაფუძნებული, ყველასთვის კარგად ცნობილი ილია კაბაკოვი, ჩუიკოვი, ინფანტა, ალბერტი, ზახაროვი…  ძალიან ბევრი კოლეგა და მეგობარი შევიძინე. მოსკოვიდან პირველად საფრანგეთში წავედი, ბერნარდ ფელის გალერეამ მიმიპატიჟა, მერე გადავედი გერმანიაში, კასელში, მუზეუმ “ფრედერიციანოში“ უნდა გამართულიყო ქართული გამოფენა, რომლის ორგანიზატორი იყო ჩემი გერმანელი მენეჯერი.

მართალია, ჯგუფი ნახევრად უკვე დაშლილი  იყო, მაგრამ მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა ერთად ყოფნა, ჯგუფი ეს ის ძალაა, რომლის წინაშეც “ყველა ჩერდება“, ეს  ქვეყნის გამოჩენაა საერთაშორისო ასპარეზზე – კონტექსტი შემოდის “ქართველი მხატვრები”, ცალ-ცალკე შედარებით რთულია ოპერირება, ჯგუფი კი მრავალფეროვნებას შეიცავს, სხვადასხვა რაკურსით აჩვენებს რეალობას,  ამით კი სურათი უფრო მასშტაბური და საინტერესოა…

ზოგადად ჯგუფის ფენომენი მნიშვნელოვანია, ამის მაგალითია ახალგაზრდა ბრიტანელი არტისტების თაობა (YBI)  – დემიენ ჰირსტი, სარა ლუკასი, ტრეისი ემინი და ასე შემდეგ, მათი წარმატება დიდწილად დამოკიდებული იყო ჯგუფური მუშაობის პრინციპების შენარჩუნებაზე.

გამოფენას Georgia on my Mind წარმატება ხვდა გერმანიაშიც –  იმოგზაურა კიოლნში, ზაარბრიუკენსა და ჰამბურგში. ამის შემდეგ მე ერთი  წლით დამტოვეს კიოლნში, კასელში, მუზეუმის რეზიდენციაში, სადაც სახელოსნო მქონდა, ჩემი ხელფასით და ცალკე შემოსავალით.

პრინციპში ჩემი ოცნება ნელ-ნელა ხდებოდა, თუ არ ჩავთვლით  ზოგადად ემიგრაციის პრობლემას, როცა საკმარისად არ იცნობ საზოგადოებას, ენის ბარიერიც გაქვს და ასე შემდეგ.

გერმანიაში ბოლო გამოფენაზე  მხოლოდ ჩემი და შურა ბანძელაძის ნამუშევარი დარჩა, ამის შემდგომ  დამოუკიდებლად ვმუშაობდი, ეტაპობრივად გამოჩნდნენ სხვადასხვა გალერისტები, დაიწყო ჩვეულებრივი ცხოვრების წესი. 16 წელი ვცხოვრობდი კიოლნში.

გამოცდილებას რაც შეეხება, მე საზღვარგარეთ წავედი, როგორც ჩამოყალიბებული  მხატვარი, სწავლა აღარ გამიგრძელებია.

ჩემი  პრაქტიკით შემეძლო ხატვა და ამავდროულად შემეძლო  ნამუშევრის აბსტრაჰირებაც, მახსოვს, ბონში შურა ბანძელაძე  მეუბნებოდა, ახალგაზრდა რომ ვიყო, დიუსელდორფში წავიდოდი სასწავლებლადო, არა იმიტომ, რომ იქ რაიმე განსაკუთრებულს ასწავლიდნენ, იმიტომ  რომ კონტაქტები და საინტერესო სახელოვნებო წრეში ტრიალი იყო მნიშვნელოვანი.

რჩევა ვკითხე ჩემს მენეჯერს და ადამიანებს, ვისაც ვენდობოდი, ხომ არ წავსულიყავი სასწავლებლად, მათ მითხრეს, რომ უკვე შემდგარი მხატვარი ვიყავი და აღარ იყო სასწავლებლად წასვლა საჭირო,  თუმც მოგვიანებით ეს გადაწყვეტილება ვინანე, რადგან ვიგრძენი, რომ კარგი იქნებოდა პედაგოგების გაცნობა, ჩემი ასაკის კოლეგებთან კომუნიკაცია, და აკადემიის წრესთან უფრო ახლოს ყოფნა, სადაც სახელოვნებო სივრციდან სხვადასხვა ადამიანები იყრიდნენ თავს.

მოგვიანებით გამიჩნდა კრიტიკული დამოკიდებულება სახელოვნებო წრის მიმართ, რადგან ბევრი რამ კონტაქტებზე გახდა დამოკიდებული, ამან მიმიყვანა იმ გადაწყვეტილებამდე, რომ შემესვენა ხელოვნებისგან, რადგან მეჩვენებოდა, რომ ეს ყველაფერი თავის მოტყუებას ჰგავდა, ან უნდა დარჩენილიყავი იმ სივრცეში, ან უნდა დაგეტოვებინა… ამის მერე გადავწყვიტე ფსიქოლოგია მესწავლა, ძალიან მაინტერესებდა  ფსიქოლოგია, და კიოლნში შევედი უნივერსიტეტში, ბიბლიოთეკაში დავდიოდი და ვკითხულობდი ფსიქოლოგიურ და ფილოსოფიურ ნაშრომებს. გადაწყვეტილი მქონდა ფსიქოლოგია დამემთავრებინა. 3 წელი სახლში ვიყავი და მხოლოდ ფსიქოლოგიის ლიტერატურას ვკითხულობდი, თეთრი ფარდა მქონდა ჩამოფარებული, აქედან გაჩნდა ჩემი პირველი იდეა თეთრ ფარდაზე, სადაც ფანჯრის ფორმას სინათლის ინტენსიურობა იმეორებდა, მზის ამოსვლა და ჩასვლა, მისი მდგომარეობის შეცვლა, ამინდის ცვალებადობა, გარე სამყაროს აღქმა ამ ფარდის მეშვეობით დავიწყე და გამიჩნდა იდეა გამეკეთებინა ნამუშევარი.

ნ.პ: გვესაუბრეთ გამოფენაზე  წარმოდგენილ ვიდეონამუშევარზე, როდის დაიწყეთ ამ მედიუმთან ურთიერთობა?

ლ.ლ: როდესაც თამარმა დამაკავშირა ჰაიკეს, მე ამ დროისათვის მქონდა ტექსტი, რომელიც ჩემს ნამუშევრებს ეხებოდა, რადგან ჰაიკემ იცოდა, რომ მე წარსულში მქონდა ვიდეოსთან მუშაობის გამოცდილება, მთხოვა, ტექსტი ვიდეოსთან დამეინტეგრირებინა, მე ვიდეოსთან 97  წლის მერე აღარ მქონია შეხება.

მაგრამ გადავწყვიტე, რომ ეს არ იქნებოდა ცუდი იდეა, ამგვარად შეიქმნა 9-წუთიანი ვიდეო, რომელიც ზოგადად ცხოვრების დინამიკას წარმოაჩენს. ეს ყველაფერი ჩემში დალექილ მეხსიერებას ასახავს, ახალ ემოციებს, რომელიც კავშირშია ძველ ისტორიასთან  და შედარებითია.

ჩემთვის ნამუშევარში მნიშვნელოვანია ის, თუ რას განიცდი და არა ის, თუ რას ხედავ, და  თუკი არ გაქვს რაიმე განცდა, ნიშნავს, რომ ის შენი არ არის, ვერ დაამყარა შენთან კომუნიკაცია. ჩემს ნამუშევრებში კი ვცდილობ, ყოველთვის იყოს რაღაც განცდა, მერე ისე ხდება, რომ ამ განცდას თავად ნამუშევარი იმეორებს და თითქოს უკან გიბრუნებს,  ნახატის მიღმა ვითარდება ამოუცნობი პროცესი, რასაც ფსიქოლოგიურადაც ვერ ავხსნი, მაგრამ დამოკიდებულებაში ჩნდება. ამ ვიდეოში სწორედ ამის გადმოცემა მინდოდა, სიუჟეტები დაკავშირებულია ერთმანეთთან, კონტექსტები იკვეთება, ვიდეოში გამოყენებულია ჩემს ცნობიერებაში ღრმად ჩარჩენილი კადრებიც, მაგალითად, როგორიც არის კუბრიკის ფილმი: “სპარტაკი“.

საბოლოოდ, ვიდეოს იდეა სამყაროსა და ადამიანის ურთიერთობის ნარატივს მიჰყვება.  

ნ.პ: აღსანიშნავია, რომ თქვენს ნამუშევრებში ტილოს კლასიკური ფორმა დეკონსტრუირებულია, ნამუშევრები კი აბსტრაქტული,  გვესაუბრეთ მათ მიღმა არსებულ კონცეფციაზე

ლ.ლ: ჩემს ახლანდელ ნამუშევრებს რაც შეეხება,  არცერთ არსებულ სახელოვნებო მიმდინარეობაში არ ჯდება, თითქოს ახლოს არის გეომეტრიულ აბსტრაქციასთან, მაგრამ ბოლომდე ამ კატეგორიაში  ვერ შედის, იმიტომ რომ მინიმალისტური გეომეტრიული აბსტრაქცია სისტემურად არის აწყობილი, თანაბრად განვითარებული გამოთვლილი გეომეტრიაა.

ჩემს ნამუშევრებში სიზუსტე და თანმიმდევრობა დარღვეულია, სადაც შეფერხება, გამეორება და ცვლის დარღვევა დასაშვებია, ყველა თითქოს  ინდივიდუალურია, მაგრამ საერთო რიტმში წარმოადგენენ ერთმანეთს, მაგრამ ერთნაირები არ არიან, თვალისთვის ეს ოდნავ ძნელად აღსაქმელი ხდება.

ასევე უახლოვდება ოპ-არტს (ოპტიკურ ხელოვნებას), მაგრამ ოპ-არტშიც არ ჯდება, რადგან ოპ-არტში ზუსტად ხდება თვალის მანიპულაციის გამოთვლა, ჩემი ნამუშევრები ამგვარ ეფექტსაც არ ახდენენ, რადგან უფრო სხვა მიმართულებით მიდიან, სხვა მოტივი შემოდის, ამავე დროს ახლოსაა ექსპრესიულ აბსტრაქციასთან, მაგრამ ექსპრესიულ აბსტრაქციაშიც ვერ ჯდება, იმიტომ, რომ ექსპრესიული აბსტრაქციისთვის ზედმეტად ორგანიზებულია. ჩემი ნამუშევრები სადღაც შუაში დგანან, ისე რომ არცერთ მიმდინარეობას ეხებიან.

შესრულების ტექნიკაც  ფორმიდან გამომდინარეობს. დღესდღეობით მე ნახატებს ვერ ვუწოდებ იმას, რასაც ვაკეთებ, მათ ნამუშევრებს ვუწოდებ, რადგან მას ფერწერასაც ვერ მივაკუთვნებ. ალბათ ვინმე ოდესმე განსაზღვრავს მათ,  მე კი მათ ენეგეტიკის გამო მოძრავი კადრები დავარქვი.

ნამუშევრები მხოლოდ  თავიანთი დასრულების თარიღით ინიშნება, რაც ასევე მათი სათაური გამოდის.

ბევრისთვის გაუგებარიც კია, თუ რას წარმოადგენს ჩემი ნამუშევრები, რადგან ადამიანებს უყვართ, როდესაც საგნები დეფინირებულია – განსაზღვრულია.

ნ.პ: ERTI Gallery-მ და SOLO-მ თქვენი გამოფენით დაიწყეს ახალი პრაქტიკის დანერგვა ლოკალურ თანამედროვე სახელოვნებო სივრცეში, რაც ინსტიტუციების გალერეასთან თანამშრომლობას და მათი გამოფენებიდან კოლექციებისთვის ნამუშევრის შეძენას გულისხმობს, რამდენად მნიშვნელოვანია ეს ფაქტორი ლოკალურ დონეზე ხელოვანისთვის?

ლ.ლ: ეს წამოწყება ძალიან მისასამებელია, პირველი იმ თვალსაზრისით, რომ შეგროვდება კულტურული მემკვიდრეობა, ხოლო მხატვრისთვის ეს ფაქტი მნიშვნელოვანია, რადგან მისთვის ეს არის ერთგვარი გარანტი იმისა, რომ გამოფენიდან ერთი ნამუშევარი აუცილებლად გაიყიდება, თუმც მხოლოდ ნამუშევრების შეგროვება არ არის მნიშვნელოვანი, მნიშვნელოვანია ისეთი პრაქტიკის დანერგვა, სადაც ხელოვნებათმცოდნეები, ექსპერტები თუ კურატორები სერიოზულად მიუდგებიან ამ საკითხს და ნამუშევრის არჩევაც ინსტიტუციის კონცეფციის შესაბამისად მოხდება, ამ შემთხვევაში ეს წამოწყება გამართლებული იქნება,  ინვესტიციის თვალსაზრისით კი მნიშვნელოვანია, რა ნამუშევრები აირჩევა და ამასთან ის, რომ ნამუშევრები უკვალოდ არ გაქრება.

დღემდე გული მწყდება 80-იანების მაგალითზე, ბევრი კარგი ნამუშევარი და ამავდროულად ხელოვანი უკვალოდ დაიკარგა, რადგან  თავის დროზე ეს ნამუშევრები ყურადღების მიღმა დარჩა, ამიტომ ამ ყველაფერს სერიოზული დამოკიდებულება და შრომა სჭირდება, რომ საბოლოო ჯამში კარგი კოლექცია გაკეთდეს. მხატვრებისთვის კი  მეტი მოტივაცია და შემოსავლის წყარო გაჩნდება.

ნ.პ: გვესაუბრეთ სამომავლო გეგმებზე…

ლ.ლ: რაღაცები დაიგეგმა, მაგრამ  მომავალზე საუბარი საკმაოდ მოუხელთებელია, შესაძლოა ისე მოხდეს, რომ ვერ შეძლო დასახული მიზნის განხორციელება, თუმცა გეგმა მუდმივად არსებობს. ჩემი ძირითადი მომავლის გეგმა ის არის, რომ დღეს აწმყოში მე ცოცხალი ვარ, სურვილი მაქვს, რომ რაღაც დავიწყო და მომავალში გავაგრძელო, სანამ ცოცხალი ხარ, მომავალიც შენთან იქნება.

 


რეკომენდებული სტატიები
ინტერვიუ ხელოვან ლევან მინდიაშვილთან

ინტერვიუ ხელოვან ლევან მინდიაშვილთან

ინტერვიუ ხელოვან ლევან მინდიაშვილთან
ჩემი აზრით, სიახლის მოდერნისტული ფეტიში “საკუთარმა” ჩაანაცვლა: “პოსტ-“ და “რე-” (re-think, re-contextualize, re-write, re-invent) პერიოდებიც დასასრულს მიუახლოვდა, ის სამყარო უკვე თავისთავად ახალია, რომელშიც ახლა ვაბიჯებთ და ახალი გზების და გადაწყვეტილებების ნაცვლად ჩვენი “საკუთარის” მოძებნა გვჭირდება
ხვალ იქნება გუშინ - ინტერვიუ კურატორ ანდრეი მიზიანოსთან

ხვალ იქნება გუშინ - ინტერვიუ კურატორ ანდრეი მიზიანოსთან

ხვალ იქნება გუშინ - ინტერვიუ კურატორ ანდრეი მიზიანოსთან
თანამედროვე ხელოვნება დასავლური პროექტია, რომელიც ხსნის კონკრეტულ ღირებულებებსა და ლოგიკას. თანამედროვე ხელოვნების განვითარების დონე ერთგვარი “ლაკმუსის ქაღალდია”.
ინტერვიუ გიორგი ჩხეიძესთან

ინტერვიუ გიორგი ჩხეიძესთან

ინტერვიუ გიორგი ჩხეიძესთან
გიორგი ჩხეიძის სხვადასხვა დროს სხვადასხვა სფეროში მიღებულმა გამოცდილებამ გარკვეულწილად განაპირობა მისი ვიზუალური სახელოვნებო ენის ჩამოყალიბება, რაც მის პერსონალურ ტექნიკაშიც გამოვლინდა, სადაც ხელოვანი შემთხვევით ვიტალურ, გეომეტრიულ ფორმებს იყენებს და მინიმალისტურ კომპოზიციებზე მუშაობს.
მიიღე ყოველდღიური განახლებები!
სიახლეების მისაღებად მოგვწერეთ თქვენი ელ.ფოსტა.